Wat is een paardenras

Dit artikel is verhuisd. Op deze site kan je het artikel lezen.

Wat is een maagdenvlies

Een maagdenvlies (ook wel ‘hymen’ genaamd) is een randje weefsel in de vorm van een ring dat bij de meeste jonge vrouwen als een soort kraag rond de ingang van de vagina aanwezig is. In vele culturen is het maagdenvlies zeer belangrijk, het zou aantonen dat de vrouw nog een maagd is (alhoewel dit niet juist is). In dit artikel leest u alles over het maagdenvlies, de mythen en waarom het maagdenvlies eigenlijk geen vlies is.

Wat is het maagdenvlies

Het maagdenvlies is simpelweg een randje weefsel rond de ingang van de vagina, en is onderdeel van de vulva (het uitwendige deel van de vrouwelijke geslachtsorganen). Het maagdenvlies heeft als functie het sluiten van de ingang van de inwendige geslachtsorganen (vagina, baarmoederhals en baarmoeder), is dun en heeft de vorm van een sikkel. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is het maagdenvlies géén vlies, maar een kraagje weefsel.

Fabels en mythen rondom het maagdenvlies

Er zijn wereldwijd een aantal mythen met betrekking tot het maagdenvlies. Deze mythen zijn ooit de wereld in geholpen, maar berusten op geen enkele waarheid. Hieronder een lijst met de meest voorkomende mythen en fabels rondom het maagdenvlies:

• Het maagdenvlies is een vlies. Dit is niet waar, het maagdenvlies is eerder een randje weefsel in de vorm van een ring.
• Een maagdenvlies dat nog intact is, bewijst dat de vrouw nog maagd is. Dit is niet waar, het maagdenvlies kan namelijk ook na een penetratie (een penis in de vagina) intact blijven. Een vrouw die geen maagd meer is, kan dus nog wel een maagdenvlies hebben welke intact is.
• Het maagdenvlies scheurt áltijd tijdens de eerste keer seks, en heeft bloedverlies tot gevolg. Dit is ook onjuist, het maagdenvlies hoeft niet te scheuren tijdens de seks. Ook hoeft er bij het scheuren van het maagdenvlies géén bloed vrij te komen, dit kan wel.
• Wanneer een arts het maagdenvlies onderzoekt, kan de arts een schriftelijk bewijs van maagdelijkheid afgeven. Dit is ook een fabel, onderzoek van het maagdenvlies wijst namelijk helemaal niet uit of de vrouw nog maagd is of niet.
• Wanneer iemand seksueel misbruikt is, kan het maagdenvlies dit bevestigen of ontkrachten. Ook dit is niet juist, zie de redenen die bij de punten hierboven al gegeven zijn.

Het maagdenvlies is géén vlies

De benaming ‘maagdenvlies’ is eigenlijk geheel foutief, omdat het maagdenvlies helemaal geen vlies is. Het maagdenvlies is namelijk niet gesloten, omdat het bloed dat tijdens de menstruatie (ongesteldheid) vrijkomt, het lichaam moet verlaten. Als het maagdenvlies geheel gesloten zou zijn, zou het menstruatiebloed nooit uit het lichaam kunnen komen. Zeer zelden wordt gezien dat het maagdenvlies wel geheel gesloten is (dit wordt ‘hymen imperforatus’ genoemd). Dit is een aangeboren afwijking bij de vrouw en kan door een kleine medische ingreep verholpen worden. Er wordt dan (doorgaans onder algehele narcose) een klein sneetje in het maagdenvlies gemaakt, zodat het menstruatiebloed het lichaam kan verlaten.

Het maagdenvlies is geen bewijs van maagdelijkheid

De naam ‘maagdenvlies’ is ontstaan omdat het (doorgaans) bij de eerste geslachtsgemeenschap gescheurd wordt. Dit wordt ontmaagding of defloratie genoemd. Dit scheuren van het maagdenvlies kan gepaard gaan met (zeer licht) bloedverlies en een geringe pijn. Het hoeft echter niet dat het maagdenvlies door penetratie van de vagina inscheurt, het kan namelijk ook door andere oorzaken al niet meer intact zijn. Enkele oorzaken waardoor het maagdenvlies (voordat de vrouw voor de eerste keer geslachtsgemeenschap heeft) kan inscheuren zijn sporten en tampongebruik. De dikte en de stevigheid van het maagdenvlies verschilt van vrouw tot vrouw, het komt zelfs voor dat er meisjes geheel zonder maagdenvlies worden geboren. Er zijn echter ook vrouwen die een maagdenvlies hebben dat zo stug is, dat het pas na een aantal keren geslachtsgemeenschap volledig inscheurt. Wanneer de vrouw bevalt van haar eerste kindje, zal het maagdenvlies helemaal verdwijnen. Hierbij moet de baby wel op de natuurlijke manier geboren worden, en niet door middel van een keizersnede.

Wanneer een jong meisje seksueel misbruikt is, wordt het maagdenvlies veelal onderzocht om te kijken of het maagdenvlies nog intact is of al ingescheurd is. Dit gebeurt om aan te tonen dat er geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden. Echter is er uit onderzoek gebleken dat de vorm van het maagdenvlies in de leeftijd van 0 – 1 jaar kan veranderen. Dit maakt het voor artsen zeer moeilijk om het verschil te bepalen tussen normale veranderingen van het maagdenvlies, en veranderingen die zijn veroorzaakt door seksueel misbruik. De vraag die dan sinds een aantal jaren is ontstaan, is of een dergelijk onderzoek wel gebruikt mag worden om (seksueel) misbruik vast te stellen of niet.

De rol van het maagdenvlies in verschillende culturen

Het komt voor dat er in sommige culturen een bewijs geleverd moet worden van maagdelijkheid in een huwelijk. Tijdens de huwelijksnacht zal het kersverse echtpaar geslachtsgemeenschap (seks) hebben, en het bloed dat vrijkomt en op het laken terecht komt, zal getoond worden aan de familieleden van het bruidspaar. Dit is het bewijs dat de vrouw nog maagd was toen zij in het huwelijk trad.

Zoals u zich misschien al kunt indenken, heeft dit al vele kersverse echtparen voor grote problemen gesteld. U heeft hierboven namelijk al kunnen lezen dat het maagdenvlies tijdens de eerste keer geslachtsgemeenschap helemaal niet hoeft in te scheuren, en dat het maagdenvlies al tijdens het sporten of met tampongebruik gescheurd is. Het wel of niet intact zijn van het maagdenvlies, is dus géén maatstaf voor de maagdelijkheid van het meisje of de vrouw.

Het komt wel voor dat er in Nederland plastische chirurgen en gynaecologen de vraag krijgen of zij het maagdenvlies van de vrouw kunnen ‘reconstrueren’. Dit wordt doorgaans gevraagd door een vrouw die in een cultuur leeft waarin het hebben van een maagdenvlies tijdens de huwelijksnacht een vereiste is. In Nederland komt het niet zo heel vaak voor dat plastisch chirurgen en gynaecologen een dergelijk verzoek indienen, omdat het inscheuren van het maagdenvlies totaal geen bewijs van maagdelijkheid is. Wanneer er wel wordt geopereerd, zal het maagdenvlies tijdens een operatie strakker gemaakt worden, zodat het tijdens geslachtsgemeenschap ingescheurd. Wanneer een vrouw haar maagdenvlies heeft laten reconstrueren, is dit ook geen garantie voor het inscheuren van het maagdenvlies tijdens de geslachtsgemeenschap.

Geld besparen in de financiële crisis

Is de crisis ook voelbaar in uw portemonnee? Staat u ook maandelijks rood?

De crisis treft heel veel Nederlanders in de beurs en dit is maar het begin. Het is van grote noodzaak
om in deze tijd goed met de financiële middelen om te gaan. In dit artikel geven uw tips en adviezen
om slimmer met uw geld om te gaan.

Hoe komen de meeste mensen in geldproblemen? 
• Ontslag/baan kwijt
• 2 inkomens naar 1 inkomen
• Verhoging van de kosten van levensmiddelen
• Verhoogde energie-kosten
• Schulden

Dit is zijn de meest voorkomende oorzaken om in de geldproblemen te komen.

Hoe kan kan je snel en effectief besparen? 
De huurprijs of hypotheek kan je moeilijk op besparen.
De meest voor de hand liggende aanpak is om te besparen op het gebied van energie-kosten en
boodschappen. We beginnen met de energie-kosten. Met behulp van deze tips kunt u op jaarbasis
heel wat centen besparen.

Tips om energie te besparen 
*Gebruik tochtstrips;
*Isoleer verwarmingsleiding om onnodig warmte-verlies te voorkomen;
*laat de gordijnen/vitrages niet over de verwarming hangen;
*Plaats radiatorfolie achter de radiator.
*Brievenbus dicht;
*Vervang alle lampen door spaarlampen. U bespaart gauw 70%;
*Doe je was 's nachts of in het weekend. U betaalt het laagtarief;
*Kies bewust voor de meest voordelige energie-aanbieders. Zie http://www.energie-vergelijken.nl/
*Door de thermostaat overdag één graad lager te zetten. Uw bespaart 7 % aan verwarmingskosten;
*Maak minder gebruik van de wasdroger. Dit is echt een energieverslinder!!
*Hang je was aan een droogrek;
*Vul je wasmachine niet voor de helft voor een wasbeurt. Het is echt energie-verspilling;
*Kijkt niemand tv of luistert niemand naar de radio? Uit dat ding!
*Alle stand-by apparaten uitzetten. Het is pure energie-verspilling;
*Schaf een energie-meter aan om maandelijks de verbruikte energie te controleren;
Voer dit uit en zult echt veel meer geld besparen. Honderden euro's op jaarbasis.


Tips om boodschappen te besparen 
Met behulp van de onderstaande tips bespaart u op maandbasis tientallen euro's. Wie wil dat niet??
*Ga regelmatig naar de markt, ga bij voorkeur vlak voor sluitingstijd;
*Koop alleen wat je nodig hebt;
*Neem een kijkje op de website www.supers.nl voor het vergelijken van supermarkten;
*Probeer een A-merken in plaats van B-merken;
*Profiteer van de weekaanbiedingen. Zie http://dewekelijkseboodschappen.nl/


Zorg dat iedereen in het huishouden het serieus neemt 

Het besparen van geld heeft alleen zin als iedereen, die bij u woont, er rekening mee houdt.
Anders is het water naar zee dragen! Maak goede afspraken en kom ze na. Samen kunt u heel wat
euro's besparen.

Alles over lawines

Een lawine is, simpel gezegd, een grote massa sneeuw die van een helling naar beneden komt. Deze helling betreft doorgaans een berg die beladen is met sneeuw. De grootte van een lawine is variabel. Zo kan een lawine enkele kilo’s sneeuw verplaatsen, maar kan de lawine ook dermate groot zijn dat hele dorpen begraven zullen worden onder een massa sneeuw en vele tientallen tot honderden slachtoffers met zich meebrengen.

Ontstaan van een lawine

Een lawine van sneeuw ontstaat door een samenkomst van verscheidene factoren. Dit samenspel van factoren is een complex gebeuren waardoor het voorspellen van een lawine haast onmogelijk tot onmogelijk blijkt. Ervaren bergbeklimmers en berggidsen kunnen daardoor ook snel verrast worden door een lawine, terwijl deze personen toch veel verstand hebben van hun vak.

De opbouw van een laag sneeuw

Zoals u misschien al wel weet, is sneeuw op een berg opgebouwd uit meerdere lagen sneeuw. Wanneer het op 10 januari sneeuwt en vervolgens pas weer sneeuwt op 13 januari, ontstaan hier twee lagen sneeuw. De textuur en de opbouw van deze twee aparte lagen is verschillend, en wordt beïnvloed door onder andere de hoeveelheid sneeuw die gevallen is en de structuur van de sneeuwkristallen. Daarnaast spelen ook temperatuur, zon en wind een grote rol in de samenstelling en textuur van de sneeuwlaag. Door deze feiten kan een sneeuwlaag ontstaan met een lage hechting, waardoor de sneeuwlaag moeilijk tot niet verbonden met de ondergrond is.

Wanneer is de kans op een lawine het grootst?

De kans op een lawine is het grootst tijdens en kort na de periode dat er grote hoeveelheden sneeuw gevallen zijn. Daarnaast kunnen plaatselijke verstuivingen het lawinegevaar ook dermate groot maken. Naast de twee bovengenoemde feiten is ook de steilheid van de helling belangrijk bij het ontstaan van een lawine. Hoe steiler een berg of helling is, hoe groter de kans is op een lawine. De eerste mooie (zonnige) dag na een sneeuwval veroorzaakt, naar verluidt, vele lawines en is dus bijzonder risicovol te noemen. Zeker wanneer u onervaren bent, is het aangeraden om deze dag niet op de skies te stappen of te gaan wandelen op een helling.

Waarom wordt een lawine veroorzaakt?

De oorzaak van een lawine is het toenemen van de belasting op een sneeuwlaag. Deze belasting kan bestaan uit het beoefenen van wintersport, door regen, temperatuursverhoging en/of afname van de sneeuwvastheid. Met het beoefenen van wintersport doelen wij op de gebieden waar veel mensen tegelijkertijd wintersport beoefenen. Hoe meer mensen over een helling met sneeuw skiën, snowboarden of langlaufen, hoe sneller er sneeuwverschuivingen kunnen ontstaan.

Soorten lawines

Er zijn meerdere soorten lawines te onderscheiden. Hieronder zullen de schneebrettlawine, de poedersneeuwlawine, de drogesneeuwlawine en de mengvormen beschreven worden.

Schneebrettlawine

De schneebrettlawine houdt in dat de bovenste sneeuwlaag in haar geheel van de helling afglijdt. Dit type is het best te vergelijken met een plank of een plaat die u van de berg laat afglijden. De oorzaak van deze lawine vindt men doorgaans in het feit dat de bovenlaag zich niet goed heeft gehecht aan de laag of lagen daaronder, waardoor de sneeuw gemakkelijk ‘losschiet’. De meeste gewonden die bij de schneebrettlawine vallen zijn slachtoffers die tegen stenen of bomen gedrukt worden, en niet door verstikking (doordat zij onder de sneeuw bedolven raken).

Poedersneeuwlawine

Een poedersneeuwlawine ontstaat vrijwel altijd op steile (berg)hellingen. Wanneer het eerste beetje sneeuw gaat vallen, zorgt dit ervoor dat er steeds meer sneeuw losraakt van de helling en dus steeds meer sneeuw naar beneden gaat vallen. Dit is te vergelijken met de ‘sneeuwbal’. Wanneer u bovenaan een besneeuwde berg een sneeuwbal naar beneden rolt, zal de sneeuwbal aan de voet van de berg vele malen groter geworden zijn doordat zij bij elke rotatie meer en meer sneeuw met zich meebrengt. Bij de poedersneeuwlawine ontstaat er een mengsel van lucht en sneeuw welke doorgaans met een snelheid van 100 kilometer per uur naar beneden raast. Deze lawine kan zelfs topsnelheden bereiken van meer dan 300 kilometer per uur. Wanneer een poedersneeuwlawine ontstaat, ontstaan er grote, gevaarlijke, drukgolven. De meeste slachtoffers bij een poedersneeuwlawine zijn slachtoffers die door verstikking om het leven komen (zij worden namelijk door al dit vallende sneeuw ‘begraven’).

Droge sneeuwlawine

Een droge sneeuwlawine (in het Duits ‘Lockerschneelawine’ genoemd) is een lawinevorm die ontstaat in vers gevallen sneeuw, die haar eigen gewicht niet kan dragen. Dit type lawine ontstaat meestal spontaan en heeft een karakteristieke peervorm met een puntvormig begin.

Mengvormen

Een mengvorm-lawine is een lawine die bestaat uit een combinatie van de schneebrettlawine, een poedersneeuwlawine en een droge sneeuwlawine.

Gevaren van een lawine

Een lawine kan optreden als een stuiflawine, een schuiflawine of een rollawine. De stuiflawine en de schuiflawine razen met hoge snelheden naar beneden, die vele honderden kilometers per uur kunnen bereiken. De drukgolf die zij met zich meebrengen is gigantisch hoog en brengt vele gevaren met zich mee. Deze typische drukgolven zijn zo krachtig dat zij bomen kunnen omblazen en de sneeuw in de longen van slachtoffers kan perzen. Stuiflawines en schuiflawines brengen dan ook de meeste (dodelijke) slachtoffers met zich mee. Het tweede type lawine, de rollawine, is daarentegen voornamelijk gevaarlijk doordat zij mensen, soms zelfs gehele woningen, met zich mee kan sleuren en kan begraven onder een flinke laag sneeuw. Tijdens de rollawine wordt de sneeuw sterk aangedrukt en is de sneeuw weggraven zeer lastig. Het zoeken naar slachtoffers wordt dus zeer sterk vermoeilijkt.

Overlevingskansen bij een lawine

Wanneer een persoon wordt bedolven onder een sneeuwlaag, veroorzaakt door een lawine, daalt de overlevingskans gevaarlijk snel. Doorgaans wordt, na een tijdsbestek van 45 minuten, nog maar 33 procent van de slachtoffers levend uit de sneeuw gehaald. Ook in de periode vlak na de redding (dat een slachtoffer dus al uit de sneeuw gehaald is) is de kans groot dat het slachtoffer de lawine niet overleeft. Dit wordt ook wel de reddingsdood genoemd (in het Duits: “Bergungstod”).

Wat is een koortslip?

Een koortslip (ook wel herpes labialis genoemd) wordt veroorzaakt door een infectie van het herpes simplexvirus. Op de lip ontstaat een branderig en tintelend gevoel, in combinatie met pijnlijke blaasjes. 

Wat is een koortslip

Een koortslip (in de medische wereld vaak aangeduidt met 'herpes labialis') is het gevolg van een infectie door het herpes simplexvirus. Het type herpes simplex dat in de meeste gevallen de koortslip veroorzaakt, is het Type 1 (HSV-1). Wanneer men een koortslip heeft, ervaart men doorgaans een branderig en tintelent gevoel op en rondom de lippen, gevolgd door één of meer pijnlijke blaasjes. Na een aantal dagen zullen deze blaasjes veranderen in zweertjes welke met een korstje bedekt zijn. De huid zal binnen 7 tot 10 dagen genezen zijn, afhankelijk van de persoon en de felheid van de koortslip. Het kan dus ook voorkomen dat de koortslip eerder dan zeven dagen, of later dan tien dagen, verdwenen is.

Klachten en symptomen van een koortslip

Er zijn een aantal klachten en kenmerken die in verband staan met een koortslip, namelijk:

• Een branderig gevoel op/rond de lippen;
• Een tintelend gevoel op/rond de lippen;
• Pijnlijke blaasjes, die na enkele dagen overgaan in zweertjes, met een korstje bedekt;
• Genezing van de huid duurt zeven tot tien dagen;
• Soms gaat de koortslip gepaard met lusteloosheid;
• Soms wordt ook lichte vermoeidheid geconstateerd;
• Tijdens de acute fase (zie de symptomen hierboven) is de koortslip besmettelijk.

Het kan ook voorkomen dat de koortslip genitale herpes veroorzaakt. Het is dus van groot belang om na contact met de koortslip de handen uitvoerig te wassen. Ook wordt het aangeraden om oraal seksueel contact te vermijden.

Waardoor wordt een koortslip veroorzaakt

Een koortslip wordt doorgaans veroorzaakt door een herpes simplexvirus (Type 1, HSV-1). In enkele gevallen wordt de koortslip veroorzaakt door Type II (HSV-2). Wanneer een persoon besmet s met dit virus, zal het virus de rest van het leven in het lichaam van de patiënt verblijven. Doorgaans nestelt het zich in de zenuw (nervus trigeminus) die onder andere de innervatie van de tong en het aangezicht regelt. Wanneer men bijvoorbeeld in contact komt met UV-licht, kan een aanval veroorzaakt worden, waarna de koortslip verschijnt.

Behandeling van een koortslip

Een koortslip wordt veelal behandeld met een crème waarvan beweerd wordt dat koortslippen ermee voorkomen worden. In deze crème zijn een fysische UV-filter en een zinkzout aanwezig, waardoor de lippen beschermd worden tegen zonlicht. Het zinksulfaat omkapselt de cellen van het herpesvirus, waardoor gezonde cellen niet meer aangetast kunnen worden. Ook wordt er wel zinkzalf gebruikt om een koortslip te behandelen. Wanneer een koortslip opkomt, kan men deze plaats insmeren met zinkzalf. Deze zalf bestrijdt het virus niet, maar voorkomt dat er een blaasje ontstaat.

Kaakholteontsteking, wat is dat?

Een kaakholteontsteking betekent dat er een ontsteking aanwezig is in de kaakholte. Erg vervelend, maar zeker niet levensbedreigend. In dit artikel staat helder en in een duidelijke taal uitgelegd wat een kaakholteontsteking nu precies is.

Wat is een kaakholteontsteking?

Een kaakholteontsteking wordt in medische termen ook wel ‘sinisitis’ genoemd. Maar om precies te weten wat een kaakholteontsteking precies is, is het belangrijk om te weten wat een kaakholte is en waar deze zich bevindt.

Op verschillende plaatsen in de schedel bevinden zich holten die met slijmvlies bedekt zijn. Dit zijn onder andere de kaakholte, de neusholte en de voorhoofdsholte. Deze holtes hebben allemaal een andere functie. De kaakholte heeft als doel om de lucht die via de neus is ingeademd, te verwarmen. In de neusholte bevinden zich slijm, stof en bacteriën, die door de trilhaartjes in de neus hierheen zijn gebracht.

Als een persoon verkouden is, zwellen de slijmvliezen in de neusholte op, wat ertoe kan leiden dat de verbinding tussen de neusholte en de andere holtes geblokkeerd worden. Als er zich op dat moment bacteriën in de kaakholte bevinden, worden deze afgesloten van de buitenwereld. Ze bevinden zich in een warme ruimte die bovendien vochtig is, wat een prima voedingsbodem is voor deze minuscule beestjes. In deze omstandigheden kunnen bacteriën zich zeer snel vermenigvuldigen, zodat er een ontsteking in de kaakholte ontstaat: de kaakholteontsteking. Naast het feit dat er op deze manier een kaakholteontsteking kan ontstaan, ontstaat de voorhoofdsholteontsteking op dezelfde manier. Je kan dus niet alleen last hebben van een kaakholteontsteking, maar ook van een ontsteking aan de voorhoofdsholte!

Waardoor wordt een kaakholteontsteking veroorzaakt?

Zoals hierboven al is beschreven, is de kaakholteontsteking het resultaat van gezwollen slijmvliezen in de neusholte. De kaakholte wordt daarmee afgesneden van de buitenwereld en bacteriën kunnen zich zonder enige moeite razendsnel voortplanten. Maar waardoor kan het nu komen dat je de ene keer wel een kaakholteontsteking krijgt en de andere keer niet, terwijl je toch een verstopte neus hebt?

De meest voor de hand liggende oorzaak is een infectie. Maar ook een neusslijmvliesallergie, een tandwortelontsteking (in de bovenkaak), een scheef neustussenschot of een neuspoliep kan ervoor zorgen dat je last krijgt van een kaakholteontsteking.

Bij de meeste personen komt een kaakholteontsteking maar één of twee keer voor, maar er zijn ook mensen bij wie de ontsteking steeds terugkeert. Dit wordt dan een chronische sinisitis genoemd. De chronische sinisitis gaat doorgaans gepaard met allergische reacties en poliepen.

Hoe herken je een kaakholteontsteking?

Er zijn een aantal factoren waaraan je een kaakholteontsteking kan herkennen. Als je zo’n ontsteking hebt, hoeft het niet te betekenen dat je last hebt van alle symptomen, alhoewel dat wel mogelijk is. De klachten die gepaard gaan met een kaakholteontsteking, zijn vaak:

• Een hevige, bonzende hoofdpijn net boven of achter de ogen.
• Een drukkende pijn bij de holten. Dit merk je vooral als je voorover buigt.
• Een verstopte neus.
• Een etterige afscheiding uit de neus (snot dat geel of groen van kleur is).
• Koorts.

Behandeling van een kaakholteontsteking

Als je er last van hebt, is het belangrijk dat je zorgt voor een goede weerstand, voldoende rust en ontspanning. Ga regelmatig naar buiten, frisse lucht zorgt er namelijk voor dat het neusslijmvlies sneller zal slinken en dus de duur van de kaakholteontsteking verlaagd zal worden.

Hoe moeizaam het soms ook gaat, het is verstandig om via je neus te ademen. Doordat je door je neus gaat ademen, zorg je ervoor dat het slijmvlies toch nog een (gedeeltelijke) open verbinding heeft met de kaakholte, omdat de ingeademde lucht erdoor moet. Tijdens het snuiten van je neus knijp je steeds maar één neusgat dicht, dus niet allebei tegelijk.

Een kaakholteontsteking hoeft zelden behandeld te worden door een arts. Na een paar dagen zullen de klachten vanzelf weer verdwijnen en heb je nergens meer last van. Heb je toch een week of langer last van je kaakholte? Heb je drie dagen of langer koorts? Wordt de pijn niet minder ondanks het innemen van pijnstillers? Ga dan naar je huisarts toe. Een bijholteontsteking die niet vanzelf over gaat, kan namelijk chronische klachten tot gevolg hebben!

Wat kan je zelf doen aan een kaakholteontsteking?

Er zijn een aantal dingen die je zelf kunt doen als je last hebt van een kaakholteontsteking.

• Stomen. Sommige mensen ervaren het als prettig als zij boven een kom heet water hangen om te ‘stomen’. Je kan er ook nog eucalyptuscapsules aan toevoegen welke te verkrijgen zijn bij de drogist en de meeste supermarkten. De meest bekende capsules zijn waarschijnlijk de Rhino-caps.
• Neusdruppels. Druppel je neusgaten met water waar je wat zout in hebt opgelost. Om de juiste verhouding te krijgen, doe je één afgestreken theelepel zout in een limonadeglas. Vul het glas daarna met lauw water. Ook is er neusspray te koop bij de drogist en in de supermarkt.
• Als je er erg veel last van hebt, kan je een pijnstiller nemen. Het beste is dan om paracetamol in te nemen, aangezien deze ook een ontstekingsremmende werking hebben.
• Stop met roken. Als je rookt, duurt de kaakholteontsteking langer. Wil je er snel van af, stop dan met roken!

Wanneer ga je naar de huisarts als je een kaakholteontsteking hebt?

Eerder in de tekst is al vermeld wanneer je naar de huisarts moet voor een kaakholteontsteking, maar hier staat alles nog even duidelijk op een rij.

• Als de pijn niet minder wordt (ondanks pijnstillers).
• Als je je erg ziek voelt of als je last hebt van koorts, zwakte of sufheid.
• Als je langer dan drie dagen koorts hebt (hoger dan 38 graden Celsius). Als het om een jong kind (onder de 12) gaat, ga dan na een dag koorts al naar de huisarts toe.
• Als je, nadat de koorts weg is, opnieuw koorts krijgt.
• Als je na twee weken nog steeds veel last hebt.
• Als je drie of meer keer per jaar een kaakholteontsteking hebt.

Als jij volgens het bovenstaande lijstje niet naar de huisarts hoeft, maar je twijfelt toch? Ga dan toch naar de huisarts toe. Het is beter om één keer te veel naar de huisarts te gaan dan één keer te weinig!

Alles over de hartinfarct

Een hartinfarct (ook wel myocardinfarct of hartaanval genoemd) is simpel gezegd het afsterven van een deel van de hartspier. In dit artikel leest u alles over een hartinfarct. Of het nou gaat om de symptomen, de risicofactoren, de complicaties of de behandeling van een hartinfarct.

Wat is een hartinfarct (hartaanval)

Bij een hartinfarct sterft een deel van de hartspier af door onderbreking van de bloedtoevoe door de kransslagaderen. Door deze verminderde of onderbroken bloedtoevoer kunnen hartfalen ontstaan, afsterving van de hartspier en/of levensbedreigende ritmestoornissen. Doorgaans ontstaat een hartinfarct doordat zich in de kransslagader een bloedstolsel vormt ter hoogte van een atherosclerotische plaque. Dit bloedstolsel zorgt ervoor dat de toevoer van bloed geheel wordt afgesneden. Natuurlijk zijn er ook nog andere oorzaken van een hartinfarct te benoemen. Deze worden echter niet in het artikel behandeld doordat deze zeer zeldzaam zijn.

Symptomen van een hartinfarct (hartaanval, myocardinfarct)

Er zijn meerdere symptomen die typisch zijn voor een hartinfarct. Hierbij moet wel vermeld worden dat wanneer u één of meer van deze onderstaande symptomen heeft, het niet persé hoeft te zijn dat u een hartinfarct heeft.

Wij, de auteurs van dit artikel, raden u aan altijd contact op te nemen met een arts als u lijdt aan één of meer van onderstaande symptomen. Wij kunnen niet aansprakelijk worden gesteld voor eventuele schade aan uw lichaam en/of hart. De verantwoordelijkheid voor uw eigen gezondheid ligt volledig in uw handen.

De meest voorkomende symptomen bij een hartinfarct (kunnen) zijn:

• Een zware, drukkende pijn midden achter het borstbeen (deze zware drukkende pijn straalt in enkele gevallen uit naar kaken, schouders en/of armen)
• Een beklemmend, drukkend of benauwend gevoel (pijn) op de borst. Deze pijn kan uitstralen naar de kaak, armen, schouders (voornamelijk de linkerschouder) en/of de rug. De pijn die een persoon ervaart is hevig, maar vrij constant.
• De pijn houdt lang aan, meestal meer dan vijf minuten
• Zweten
• Bleekheid
• Misselijkheid
• Braken.

Behandeling van een acute hartinfarct

Zeker in het geval van een acute hartinfarct is het van zeer groot belang dat deze persoon met spoed naar een ziekenhuis wordt vervoerd. Door middel van dotteren van de kransader of kransaderen kan de verstopping opgeheven worden en is het hart in staat weer de normale hoeveelheid bloed en zuurstof door het lichaam te vervoeren. De grootte van de (onherstelbare) schade aan de hartspier hangt af van de tijd die het hart geen bloed door kon pompen. Hoe sneller iemand gedotterd wordt (de 'blokkade' wordt dus opgeheven), hoe minder schade er is aan het hart.

Vroeger behandelde men een hartinfarct door middel van het geven van medicatie die stolsels oplossen. Deze methode werd trombolyse genoemd. Het doel van deze medicatie is het verdunnen van het bloed, die de kans groter maakt dat het stolsel in de kransader oplost en de blokkade middels deze weg opheft. Enkele voorbeelden van dit type medicatie zijn streptokinase en alteplase.

De 'medicinale-methode' is bij hartinfarcten bijna geheel van het toneel verdwenen doordat uit grote internationale studies is gebleken dat de procedure met het dotteren veiliger en tevens effectiever is. Voorwaarde hiervan is wel dat een persoon met een acute hartinfarct binnen anderhalf uur op de tafel moet liggen om een dotter-procedure te ondergaan.

Complicaties die voor kunnen komen na een hartinfarct

Er zijn verschillende (en ook zeer uiteenlopende) complicaties mogelijk bij een hartinfarct. Hieronder heb ik voor u getracht de meest voorkomende complicaties te beschrijven.

• Ventrikelfibrilleren: Een persoon die lijdt aan een acuut hartinfarct kan hierdoor bewusteloos raken. De bewusteloosheid treedt op door het uitvallen van de pompfunctie van het hart. De oorzaak hiervan is meestal een ritmestoornis (ventrikelfibrilleren). Deze persoon kan gered worden als omstanders alert reageren en eerste hulp verlenen in de vorm van reanimatie (hartmassage en kunstmatige beademing). Tegenwoordig zijn op vele plekken ook AED apparaten te vinden die het hart, indien nodig, stroomschokken toedient. Bij iemand die bewusteloos is geraakt door een acuut hartinfarct treedt na ongeveer vijf minuten een onherstelbare hersenbeschadiging op en treedt de dood in na ongeveer tien minuten.
• Hartfalen: Wanneer de hartspier schade heeft opgelopen door de acute hartinfarct en deze schade groot is, ontstaan in veel gevallen hartfalen. Wanneer deze schade dermate groot is (dit geldt echter alleen voor een zeer ernstige beschadiging aan de hartspier) kan een persoon overlijden. Maar door het hartinfarct kan deze persoon ook last krijgen van chronische hartfalen.
• Kleplijden: Wanneer men een acuut hartinfarct in de achterwand van het hart krijgt, kan dit leiden tot een mitraliskleplekkage. De mitralisklep opent zich wennaar de papillairspieren zich samentrekken. De achterste papillairspier is bevestigd aan de achterwand van het hart. Wanneer door het hartinfarct de achterwand van het hart deels of geheel beschadigd is geraakt, kan het beschadigde gedeelte niet meer samentrekken en blijft de mitralisklep (deels of geheel) openstaan. Het open blijven staan van de mitralisklep heeft lekkage tot gevolg.
• Papillairspier ruptuur: Bij een achterwand hartinfarct die zeer hevig is kunnen één of meer van de papillairspieren volledig afscheuren die ervoor zorgen dat er een zeer ernstig mitraliskleplekkage ontstaat. Dit komt echter weinig voor, maar is wel heel schadelijk voor het lichaam. Deze complicatie treedt doorgaans tussen de 2 en 6 dagen na het hartinfarct op en heeft een sterftekans van ongeveer 80%.
• Vrije Wand Ruptuur: Net als bij de papillairspierruptuur (zie hierboven) kan bij de vrije wand ruptuur het hartspierweefsel van de linkerkamer scheuren. Wanneer het hartspierweefsel van de linkerkamer gescheurd is, krijgt het bloed de kans om naar het stugge hartzakje rond het hart te stromen. Ook deze complicatie treedt doorgaans tussen de 2 en 6 dagen na het hartinfarct op. De scheur ontstaat meestal op de overgang van het afgestorven weefsel naar het vitale weefsel. Wanneer deze complicatie optreedt, kenmerkt zich dit doordat de persoon vanuit het niets (acuut) hevige pijn op de borst ervaart. Binnen enkele seconden tot minuten na de start van deze acute pijn op de borst treedt de bewusteloosheid in en zal de persoon sterven. Wanneer men lijdt aan deze complicatie (vrije wand ruptuur) heeft men weinig kans tot overleven, het sterftecijfer bij deze complicatie ligt namelijk tussen de 90 en 98%.
• Ventrikelseptumpruptuur: Een scheur in het hartweefsel kan ook ontstaan in het spierweefselschot tussen de rechterkamer en linkerkamer van het hart. Deze complicatie is te herkennen aan de acute en plotselinge daling van de bloeddruk, een verhoogde hartslag en tekenen van acuut rechtszijdig hartfalen. Net als bij de papillairspier ruptuur en de vrije wand ruptuur heeft deze complicatie doorgaans ook een slechte prognose. In enkele gevallen is het zinvol om een spoedoperatie uit te voeren. Sterftecijfer bij ventrikelseptumpruptuur ligt rond de 70 - 80%.
• Dressler Syndroom: Bij een ernstig (groot) hartinfarct is er het risico dat het hartzakje (pericard) rondom het hart ontstoken raakt. In medische termen wordt dit (steriele) pericarditis genoemd. De meest genoemde symptomen van het Dressler Syndroom zijn pijnklachten, koorts, vocht rond het hart. Doorgaans verdwijnt deze complicatie op den duur vanzelf, maar kan ook chronisch zijn, waardoor er keer na keer vocht rond het hart zal ontstaan. Wanneer het van chronische aard is, zal er door middel van een punctie of een operatie vocht verwijderd moeten worden.

Risicofactoren voor een hartinfarct

Er zijn enkele factoren die het risico op een hartinfarct (hartaanval) verhogen of kunnen verhogen. Deze risicofactoren zijn:

• Het mannelijk geslacht
• Een hoge leeftijd
• Wanneer een persoon lijdt aan ischemische hartklachten
• Wanneer er in een familie (de eerste lijn, dus ouders, broers/zussen, kinderen) vaatlijden voorkomen
• Suikerziekte
• Hoge bloeddruk
• Hoog cholesterol
• Roken
• Alcoholmisbruik
• Weinig beweging
• Ongezond voedsel nuttigen
• Overgewicht (obesitas, adipositas)
• Lichamelijke en/of psychische stress.